Gegokt, en ....verloren !

We worden er elke keer handiger in. Het inpakken van de koffers bij vertrek naar een volgende lokatie, of zelfs, zoals nu, naar een ander land.  Binnen tien minuten is alles weer bepakt en bezakt. Omdat "mij dat nooit zal overkomen" doe ik gewoon alles in de koffers. Niets "voor de zekerheid" in de handbagage. Een spannend spel. Zeker nu, omdat de koffers ook de hink-stap-sprong van de overstap in Kuala Lumpur moeten overleven.  De reis loopt gesmeerd. Geen vertraging op Bali, waar ik wel een beetje bang voor was. Door de nog steeds aanhoudende regen en wind op Bali behoorde dat toch wel tot de mogelijkheden, leek mij. Precies op tijd in Kuala Lumpur aan de grond, waardoor we een ruime overstaptijd van 1.5 uur hadden. Helaas niet ruim genoeg voor twee van onze koffers. Ook ik maak vandaag helaas mee hoe het is om dit spannende spel te verliezen. De twee koffers zijn dus achtergebleven in Kuala Lumpur en kunnen morgenochtend pas op een vlucht naar Phuket gezet worden. Tegen de tijd dat ze (hopelijk) aankomen zijn wij al weg uit Phuket, door naar Krabi. En of de bagage-afhandelaar dat hotel ooit kan vinden, is me een raadsel. Kompleet afgelegen in een eigen baai. Bij de inmiddels niet meer draaiende bagage-band, word ik kwader en kwader (op mezelf), omdat ik me begin te realiseren wat er allemaal in die twee koffers zit. Eigenlijk alles wat belangrijk is: Noor's anti- jeuk creme, medicijnen, zonnebrand, muggenmelk, goeie schoenen voor de jungle tocht die nog volgt, en natuurlijk de kleding van Pat en mij. Ik reageer mijn eigen frustratie volledig af op de Thaise dame van de lost and found afdeling. Zij doet gelukkig haar werk wel goed: blijft vriendelijk en rustig en handelt alles snel af. Vanaf heden besloten dat mijn handbagage wat voller gaat worden. Zeker gezien het feit dat we nog twee maal een vliegdagje hebben, waar een overstap in zit.  Het duimen is begonnen ..... !

Een Nederlands dagje op Bali ...

Na een prachtige zonnige dag gisteren, kwam de regen vandaag werkelijk de hele dag met bakken uit de hemel vallen. Was even vergeten hoe dat voelde ...?! Op zich jammer om zo ons Bali-gedeelte af te sluiten, maar het is weer goed voor het ouderwetse familiegevoel. Domino en ganzenbord uit de tas gevist en spelen maar. Omdat het verder niet koud is, zitten we gewoon in de half-open huiskamer. Tussendoor zwemmen de dames in de regen, en rond lunchtijd is het tijd om onze chauffeur wakker te schudden voor een tripje naar een visrestaurant aan de noordkant van de baai van Jimbaran.  Met dit weertype is helaas vanmiddag de rock-bar van het Ayana hotel niet open. Dat is een hippe cocktailbar bovenop een overhangende rots. Met spectaculair uitzicht op zee. Van de week zijn we er ook al een keertje geweest, maar ook toen was ie (vanwege de harde wind) gesloten. Jammer, maar dan gaat deze bar dit reisje aan onze neus voorbij. Meer geluk hadden we gisteren: prachtig weer bij de KuDeTa beachclub  in Seminyak. Perfecte Japanse hapjes, een zwembadje voor de kids, heerlijke loungebedden, en dat allemaal aan zee. Prachtige, relaxte lokatie. Morgenochtend vliegen we in een kleine vier uur via Kuala Lumpur (Maleisie) naar Phuket (Thailand) waarna we dinsdagochtend meteen per auto doorgaan naar Krabi. Een mooie Thaise provincie, aan de kust. Met veel grotten, nevelwouden, krijtrotsen in de zee en watervallen. Ons hotel schijnt op veel Thaise ansichtkaarten voor te komen, omdat het in een prachtige baai ligt, met uitzicht op uit zee opkomende krijtrotsen. Het hotel is alleen per boot bereikbaar. Klinkt geweldig. We zullen zien. We zijn toch elke keer weer benieuwd waar we terecht komen.  Vanuit dit hotel gaan we weer wat dagtochtjes ondernemen: uiteraard naar Krabi-stad, maar ook naar een national park om te zwemmen in de waterval en per boot door een grot te varen.  Kortom: wordt vervolgd vanaf dinsdag in Krabi ...!

Mag ik u voorstellen aan de koninklijke familie van Jimbaran ...?

Aangekomen in ons privé paleis in Jimbaran (zuid Bali, nabij kuta).  We voelen ons net Máxima en Willem Alexander. Een grote open woonkamer (half buiten, dus) met een enorme loungebank en tv met dvd-speler (gelukkig, ... die dvd's niet voor niets meegesleept uit Nederland), een open keuken met alles erop en eraan (maar daar mogen we eigenlijk niet komen, want daar is het personeel voor ..??) twee grote slaapkamers met twee buitenbadkamers, en het allerbelangrijkste: een eigen zwembad. Je kunt zelfs vanuit het zwembad tv kijken. Kortom: meer dan overdreven. Leuk voor drie dagen, maar daarna weer graag met beide benen op de grond. Dit paleisje ligt op twee minuutjes lopen van de gezellige, authentieke baai van Jimbaran. Overdag een grijs/wit zandstrand vol vissersbootjes, en 's avonds een grote rij van plastic Blokker stoeltjes, met dito tafeltjes, dienend als restaurantjes voor de locals en de toeristen. Een perfekte sfeer om de vers gevangen vis (althans, ... dat hopen we maar weer) in op te peuzelen. Vanmorgen waren we iets te laat op het strand om de tientallen vissers terug te zien keren van zee. Morgen daarom in de herkansing, want het was wel machtig om te zien hoe de laatste vissers hele manta's binnenbrachten. In bootjes waar jij en ik waarschijnlijk de Vinkeveense plassen nog niet mee op zouden durven ..?! In die tijd van ons bezoek aan het binnenloodsen van de ochtendvangst kon "ons personeel" ons ontbijt voorbereiden, zodat we bij terugkomst meteen aan konden schuiven ( maar verder zijn we heel gewoon gebleven, hoor ...?!) Aansluitend met (uiteraard... kuch, kuch ...) mijn eigen chauffeur naar Kuta, alwaar mijn rug door een Franse beeldhouwer/ houthakker (of toch echt een chiropractor ??) recht werd gezet. Ik ben nog net niet teruggegaan naar z'n buitendeur om z'n naambordje te checken op zijn echte beroep. Grof geweld, maar ... hij staat weer recht. Gelukkig werd de behandeling afgesloten met een nek/rug massage van 40 minuten. Uiteraard niet uitgevoerd door mijn franse vriend, maar door een balinese dame. Allemaal standaard, hier. Moet ik toch 's doorgeven aan Peter Egbers (m'n Nederlandse fysiotherapeut), want dit beviel me wel ! Opgelucht terug naar onze "villa". Ik kan er weer even tegen !

Even een dipje ....

Het kan niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. Tijdens een bezoekje aan het Bali safari & marine park barstte een migraine aanval los. Op zich niet zo heel erg om dit park niet helemaal scherp te zien, want alles was "ouwe meuk". Pat en ik hebben echt een schietgebedje gedaan toen we bovenin een wildwaterbaan zaten. Wat een bruine drap sijpelde er tussen het doorgeroeste metaal door, waar alle bakjes aan vastgemaakt zaten. De meiden vonden het uiteraard helemaal top, en toen ze hoorden dat we eind februari met opa en oma (in de Efteling) ook naar zo'n wildwaterbaan zouden gaan, hadden ze het helemaal niet meer. Dat moest oma ook 's beleven ! Een tocht in een truck door een zogenaamd safari gedeelte bezorgden Pat en mij de slappe lach. Twee giebelende pubers op de achterbank van een bus bij het jaarlijkse schoolreisje waren er niets bij. De dieren liepen namelijk niet los, maar zaten gewoon achter hekken (of schrikdraad). Je reed dus eigenlijk gewoon met je truck over de paden van Artis. Niets Beekse bergen, waar de beesten daadwerkelijk los lopen. Zelfs de bomen in de verblijven waren nep. 100% plastic. Nadat de meiden zich nog een uur vermaakt hadden in het bijbehorende zwem pretpark, had mijn hoofd besloten dat deze dag nu toch echt ten einde moest komen. Wat een migraine ! Twee uur eerder dan gepland taaiden we af.  De volgende ochtend was de migraine minder, maar niet over. Gelukkig was er ter compensatie een tweede kwaal ontstaan. M'n onderste ruggenwervel staat weer scheef. Op zich best ok, dat ie precies drie weken op z'n plaats is blijven zitten (zeker na zo'n lange vlucht), maar nu moet ik er dan toch echt aan geloven. Gelukkig heb ik in Nederland m'n huiswerk goed gedaan, en heb ik een adres van een Australisch/Franse chiropractie kliniek in kuta. Eentje die dezelfde registraties heeft als in Nederland. Kuta is een stuk zuidelijker, maar die kant gaan we morgen toch op.  ....met de rest van de familie gaat het overigens gelukkig wel goed !!

Even Apeldoorn bellen ...!?

Een cocosnoot, vallend uit de boom, op nog geen 15 centimeter van Noortjes hoofd. Enorme schrik alom, want die dingen zijn redelijk zwaar. Noor was voor vijf minuten van de wereld. Helemaal in shock. Krijsend gewoon. Maar eerlijk gezegd stonden we zelf ook te trillen, want het neerkomen van zo'n noot op een harde ondergrond geeft een enorme knal.  Snel tegen Noor over wat anders beginnen en het leed is weer geleden ..! Dit was het enerverende begin van onze dag.  Een fantastische dag wel te verstaan, die begon op een locale basisschool. In de diverse klassen werden we uitgenodigd om mee te doen met het zingen van liedjes. Waaronder de Indonesische versie van "vader Jacob". Kompleet op hetzelfde deuntje, met ook de naam "Jacob" erin. Grappig. De meiden hebben samen voor de klas "olifantje in het bos" gezongen. Heel zachtjes, maar omdat de klas ademloos zat te luisteren was het toch goed te horen. Puck vond het opvallend hoe ongezellig het eigenlijk in de lokalen was. Naast een portret van de president hangt er ongeveer niets aan de muur. Dat is wat anders dan op de Pijlstaartschool, waar in klas 1/2-B bijna geen leeg plekje aan de muur te bekennen is. Ook het "gymlokaal" was voor onze oudste een eye-opener: een kaal getrapt grasveld, achter de school. Geen wandrek of andere gymtoestellen. Door gebrek aan materialen bestaat hier de les daarom meestal uit joggen. Maar .... wat hebben deze lokale kindjes een lol. Zingend en dansend walsen ze door de school.  Na het afscheid mochten we bij een Balinese familie het dagelijks leven komen bekijken: voor elk onderdeel van het dagelijks leven hebben ze een ander "hokje" op hun terrein staan. Een hokje voor de opslag van rijst, en een andere losse ruimte voor de keuken, waarin op hout gestookt wordt. Wij hebben gezien (en geproefd) hoe ze rijstkoekjes bakken in de cocosolie.  De veranda is er voor het maken van alle versieringen, die gebruikt worden bij het offeren in de tempel. Dat is dus meestal het terrein van de vrouwen. Wij, dames, hebben ijverig meegeholpen. Met positief resultaat, want als je ooit behendig was met het vouwen van muizen-trapjes, dan lukt dit uiteindelijk ook.  Een ander deel in de tuin is voor de mannen. Daar trainen ze met hun hanen voor de beruchte hanengevechten. We beginnen nu ook te begrijpen dat ze de regentijd een onhandige periode vinden, want dan kom je tijdens je dagelijkse werkzaamheden (hoppend van het ene naar het andere hokje) nooit droog de dag door. In de kleine dorpjes, zoals Tunjak er een is, is iedereen landarbeider. De landjes bevinden zich direct achter het dorp. Daar hebben we dan ook kennis gemaakt met dit heftige boeren-leven. Wat een zwaar werk. Het ploegen van de drassige grond met de os lijkt ontspannen, maar als je achter de ploeg loopt is het een vorm van wadlopen in het kwadraat. Je diep wegzakkende benen omhoog hijsen en voortslepen voor de volgende stap. Wij, slappe toeristen, klommen daarom maar weer liever bovenop de ploeg. Vanaf heden zal ik ook met het schaamrood op mijn kaken een pak rijst van €1,29 (of zoiets) uit de schappen van AH pakken. Als je ziet hoeveel werk het namelijk is ...Eerst dus de grond met de os omploegen en dan zaaien. Als de sprieten vervolgens zo'n 15 centimeter groot zijn, worden ze een voor een verplant naar een groter veld, waar de sprietjes verder uit elkaar gezet worden. Na drie maanden wordt er geoogst. In de helft van de gevallen nog steeds met de hand. Na het drogen van de rijst-takjes kun je de rijstkorrels uit de takjes slaan. Al deze stadia hebben we bekeken, en tijdens het verplanten van de sprietjes hebben we ook geholpen. Tot je enkels in de modder en gebukt de sprietjes zo'n tien centimeter in de drassige grond drukken. En dan wel graag in een mooi, recht patroon.  Omdat we na deze noeste arbeid dorst hadden gekregen, klom een opa'tje een cocospalm in, om een verse cocosnoot te halen. Doormidden hakken, en drinken maar ! Onderweg zo ongeveer de hele groentewinkel gezien: bananen, chili-peper, ananas, spinazie, paksoi, aubergine, rambutan (zoete vrucht) en passievrucht. Uiteraard inclusief de cacao-bonen. Na een lunch bij een lokale familie weer met onze gids terug naar het hotel. Hopelijk blijft het de kinderen tenslotte bij dat een ananas niet gemaakt wordt in de kelder van AH, en dat er heel wat zware arbeid aan een pak rijst vooraf gaat.

Contrast

Liggend in een warm bad, vol rozenblaadjes, met uitzicht op de rivier met z'n klaterende waterval. Dezelfde rivier waar we een kwartier later de lokale bevolking (aan het eind van de dag) heen zien trekken voor een wasbeurt. Handdoekje over de schouder, en zeep in een emmertje. Attributen voor de wasbeurt van zowel zichzelf als hun kleding.  Hoe groot kan het contrast zijn ? Hoe is deze oneerlijke verdeling op de wereld ooit ontstaan. De kinderen kunnen niet geloven dat de rivier de badkamer van de locals is. Puck zag er de voordelen wel van in: gezellig met je hele straat tegelijk badderen. Dat is pas lol ! Mannen en vrouwen door elkaar heen, ontbloot, aan de oevers van de sterk stromende rivier. Die vermenging had ik niet verwacht, eigenlijk.  Ons eigen warme rozenblaadjes-bad was overigens de afsluiting van een heerlijke balinese massage.  Vandaag weer een prima dagindeling: in de ochtend een "doe-activiteit" en in de middag "luieren" ( aan het zwembad , en de massage).  Vanochtend namelijk een schildercursus gehad in het cultureel centrum van het kunstenaarsdorp Ubud. In dit centrum kun je allerlei artistieke indonesische activiteiten doen, zoals sieraden maken, muziekinstrumenten bespelen, offers maken en schilderen. Wij hadden schilderles van een kunstenaar die net een opdracht van 52 Balinese schilderijen voor een hotel in Nusa Dua af had. Zal die man gedacht hebben: "wat moet ik vandaag in hemelsnaam met deze a-creatieve Hollanders beginnen ??" Alhoewel ... Puck was degene die redelijk snel door had hoe de Balinese schilderkunst in elkaar steekt (weinig verf gebruiken, mengen met veel water en lange streken op het papier zetten).  Haar schilderij is dan ook absoluut de mooiste van ons viertjes geworden. 

Avontuur bestaat nog ..!

Om 6.30 uur in de ochtend een gids/ chauffeur gebeld. Een mannetje van wie we de gegevens van Michelle hebben doorgekregen. Hij zou safe rijden en goed engels spreken. Dat eerste klopte absoluut, maar dat tweede ging niet de hele dag op. Wat kunnen er toch komische situaties ontstaan als iemand ook maar 1 letter verkeerd uitspreekt. Maar ... wel een top gids: via een prachtige route met de mooiste rijst- terrassen naar de olifanten jungle gereden.  Een stuk bos, waar je een toer van 40 minuten op de rug van een olifant kan maken. Een belevenis, alhoewel ik het ook zielig vond. Ik heb namelijk ooit gelezen dat de rug van een olifant juist z'n zwakste plek is. Maar ... Ik ben zelf eigenlijk nog zwakker, want zelfs beladen met die kennis, hebben we toch (twee aan twee) zijn rug bestegen. De meiden vonden het geweldig. En wij stiekem ook ! Zo hoog, wiebelend op een inmens machtig beest. Dwars door de bananenplantage heen.  Aansluitend naar een prachtige tempel, uitgehouwen in de rots. De Gunung Kawai. En uiteraard kon ook hier de mooie, gif- groene omgeving niet ontbreken. 300 treetjes af, voordat je in het tempel-dal was. Het mocht de pret niet drukken, totdat ..... een enorme stortbui met onweer losbrak, en we bedachten dat we ook weer omhoog moesten. Absoluut jammer van die plensbui, want deze mooie plek verdiende meer. In de auto meteen droge "kleding" aan, bestaande uit: de zwemhanddoek voor Noor en de trui van papa voor Puck. In deze moderne outfit vielen de meiden onmiddellijk in de auto in slaap. Dat was maar goed ook, want het stilzitten in de auto loopt nog niet helemaal op rolletjes. Ze kijken de eerste drie minuten nog uit het raam, maar daarna zijn ze daar wel een beetje klaar mee. Tja, het zijn net kinderen ...!?! Oudejaarsavond is tenslotte aan ons voorbij gegaan. De kids lagen er afgepeigerd om 19.30 uur in, en wij maar liefst een uur later. Oudjaar wordt hier overigens wel gevierd: met keiharde rock muziek die uit van de halfbakken boxen komt ( niet om aan te horen) , En vuurwerk. Voornamelijk keiharde knallen. Des te verwonderlijker dat wij alle vier helemaal niets gehoord hebben en fris en fruitig om 6.15 uur naast ons bed stonden, om een ochtendduik in het zwembad te gaan nemen. Vanwege de enorme hitte zijn we vanochtend na deze duik en het ontbijt teruggegaan naar het zwembad. Alleen al vanwege de bijzondere ligging een plek om een week in te verblijven. Het ligt namelijk naast de dorps-tempel, aan een rivier met waterval, tussen de rijst- terrassen. Dan heb je zo'n beetje alle ingredienten van het Balinese binnenland te pakken. Ik hoop dat het op de foto overkomt. ' S middags stond de gids klaar, voor de tocht naar het apenbos. Vandaag hebben we het slimmer aangepakt: iPad en Nintendo mee voor onderweg voor de kids. Te erg voor woorden uiteraard, maar het werkte wel. Daardoor kunnen wij zelf ook zonder kinder-gezeur alles buiten in ons opnemen. Want je blijft ogen te kort komen onderweg. Helaas weer een stortbui bij het apenbos, maar ook op dit punt hebben we van gisteren geleerd: gewapend met regenjas en twee plu's de tocht gewoon gestart. Het is namelijk verder niet koud tijdens de regenbuien. Honderden apen in ons blikveld: Slingerend, baby's voedend, vlooiend, ruzie makend, rennend of slapend. In allerlei soorten en maten. De apen kwamen heel dichtbij, wat ik op zich ( vanwege de ziektes na een bijt) best eng vond. Het voordeel was wel dat er daardoor mooie foto's te maken waren (waaronder die van de baby, die bij moeder drinkt) Omdat ik de gids vertelde dat ik Ubud en al zijn toeristen vreselijk vond, bedacht hij dat we dan iets totaal niet toeristisch zouden moeten gaan doen: een wandeling van de bovenrand van een rijstveld naar beneden (hoogteverschil zo'n 40 meter) en weer terug (hopelijk). Ook nu weer regen, maar dat mocht de pret niet drukken. Wat een avontuur. Op blote voeten over de randen van de rijstvelden. Glibberend en wegzakkend. Hier lopen de lokale werkers bijna rennend over, met rijstmanden op hun hoofd. Bijna niet voor te stellen nu we zelf meemaken hoe wankel je loopt. De kinderen vonden het geweldig. Chimpie champ (indoor klim paradijs, Aalsmeer) in het echt. Vasthoudend aan bananenbomen, lopend over bamboe bruggetjes helemaal het dal in naar het schuilhutje van de landarbeiders (waar de lege cocosnoten nog lagen). Knap dat de meiden dit konden, want de stappen van tree naar tree waren soms echt groot.  Bij terugkomst onze voeten even wassen in een plas water en de slippers weer aan (tja, dan heeft de regen toch ook weer voordelen) Een dag vol avontuur, die we nu om 21.15 uur afsluiten. Doodop liggen we al op bed. De kids slapen al een uur. Misschien dromend over de schilderles die we morgen in het kunstenaarsdorp Ubud gaan krijgen ?

Strakblauw, maar wij zien helaas alleen zwarte wolken ....

Wat kan het leven van de ene op de andere seconde veranderen. Zojuist namelijk het bericht uit Nederland gekregen dat mijn nichtje Olinda op 52 jarige leeftijd tijdens haar vakantie op Curaçao is overleden. Totaal onverwacht.  Zij  was voor mij meer dan een nichtje, omdat zij na het overlijden van mijn moeder (16 jaar geleden) zich een beetje om mij is gaan bekommeren. Omgekeerd werd zij door ons helemaal in ons gezinnetje opgenomen, want bij elk familie "evenement" was zij aanwezig. Van de doop van de kids, tot het afzwemmen van Puck, en de viering van alle verjaardagen en Sinterklaas. 1 dag voor onze grote reis heb ik haar nog een uur lang telefonisch gesproken. Alsof er niets aan de hand was. Onwerkelijk en niet te bevatten !  We komen niet terug naar Nederland, maar we zullen haar vanuit hier op alle mogelijke manieren gedenken.  Ondanks alles wensen we vanaf Bali iedereen een hele gezellige jaarwisseling. Maak er een heel mooi 2012 van. Pluk doe dag, doe wat je wilt doen en stel niets uit ! Liefs van ons viertjes.