Om 6.30 uur in de ochtend een gids/ chauffeur gebeld. Een mannetje van wie we de gegevens van Michelle hebben doorgekregen. Hij zou safe rijden en goed engels spreken. Dat eerste klopte absoluut, maar dat tweede ging niet de hele dag op. Wat kunnen er toch komische situaties ontstaan als iemand ook maar 1 letter verkeerd uitspreekt. Maar ... wel een top gids: via een prachtige route met de mooiste rijst- terrassen naar de olifanten jungle gereden.  Een stuk bos, waar je een toer van 40 minuten op de rug van een olifant kan maken. Een belevenis, alhoewel ik het ook zielig vond. Ik heb namelijk ooit gelezen dat de rug van een olifant juist z'n zwakste plek is. Maar ... Ik ben zelf eigenlijk nog zwakker, want zelfs beladen met die kennis, hebben we toch (twee aan twee) zijn rug bestegen. De meiden vonden het geweldig. En wij stiekem ook ! Zo hoog, wiebelend op een inmens machtig beest. Dwars door de bananenplantage heen.  Aansluitend naar een prachtige tempel, uitgehouwen in de rots. De Gunung Kawai. En uiteraard kon ook hier de mooie, gif- groene omgeving niet ontbreken. 300 treetjes af, voordat je in het tempel-dal was. Het mocht de pret niet drukken, totdat ..... een enorme stortbui met onweer losbrak, en we bedachten dat we ook weer omhoog moesten. Absoluut jammer van die plensbui, want deze mooie plek verdiende meer. In de auto meteen droge "kleding" aan, bestaande uit: de zwemhanddoek voor Noor en de trui van papa voor Puck. In deze moderne outfit vielen de meiden onmiddellijk in de auto in slaap. Dat was maar goed ook, want het stilzitten in de auto loopt nog niet helemaal op rolletjes. Ze kijken de eerste drie minuten nog uit het raam, maar daarna zijn ze daar wel een beetje klaar mee. Tja, het zijn net kinderen ...!?! Oudejaarsavond is tenslotte aan ons voorbij gegaan. De kids lagen er afgepeigerd om 19.30 uur in, en wij maar liefst een uur later. Oudjaar wordt hier overigens wel gevierd: met keiharde rock muziek die uit van de halfbakken boxen komt ( niet om aan te horen) , En vuurwerk. Voornamelijk keiharde knallen. Des te verwonderlijker dat wij alle vier helemaal niets gehoord hebben en fris en fruitig om 6.15 uur naast ons bed stonden, om een ochtendduik in het zwembad te gaan nemen. Vanwege de enorme hitte zijn we vanochtend na deze duik en het ontbijt teruggegaan naar het zwembad. Alleen al vanwege de bijzondere ligging een plek om een week in te verblijven. Het ligt namelijk naast de dorps-tempel, aan een rivier met waterval, tussen de rijst- terrassen. Dan heb je zo'n beetje alle ingredienten van het Balinese binnenland te pakken. Ik hoop dat het op de foto overkomt. ' S middags stond de gids klaar, voor de tocht naar het apenbos. Vandaag hebben we het slimmer aangepakt: iPad en Nintendo mee voor onderweg voor de kids. Te erg voor woorden uiteraard, maar het werkte wel. Daardoor kunnen wij zelf ook zonder kinder-gezeur alles buiten in ons opnemen. Want je blijft ogen te kort komen onderweg. Helaas weer een stortbui bij het apenbos, maar ook op dit punt hebben we van gisteren geleerd: gewapend met regenjas en twee plu's de tocht gewoon gestart. Het is namelijk verder niet koud tijdens de regenbuien. Honderden apen in ons blikveld: Slingerend, baby's voedend, vlooiend, ruzie makend, rennend of slapend. In allerlei soorten en maten. De apen kwamen heel dichtbij, wat ik op zich ( vanwege de ziektes na een bijt) best eng vond. Het voordeel was wel dat er daardoor mooie foto's te maken waren (waaronder die van de baby, die bij moeder drinkt) Omdat ik de gids vertelde dat ik Ubud en al zijn toeristen vreselijk vond, bedacht hij dat we dan iets totaal niet toeristisch zouden moeten gaan doen: een wandeling van de bovenrand van een rijstveld naar beneden (hoogteverschil zo'n 40 meter) en weer terug (hopelijk). Ook nu weer regen, maar dat mocht de pret niet drukken. Wat een avontuur. Op blote voeten over de randen van de rijstvelden. Glibberend en wegzakkend. Hier lopen de lokale werkers bijna rennend over, met rijstmanden op hun hoofd. Bijna niet voor te stellen nu we zelf meemaken hoe wankel je loopt. De kinderen vonden het geweldig. Chimpie champ (indoor klim paradijs, Aalsmeer) in het echt. Vasthoudend aan bananenbomen, lopend over bamboe bruggetjes helemaal het dal in naar het schuilhutje van de landarbeiders (waar de lege cocosnoten nog lagen). Knap dat de meiden dit konden, want de stappen van tree naar tree waren soms echt groot.  Bij terugkomst onze voeten even wassen in een plas water en de slippers weer aan (tja, dan heeft de regen toch ook weer voordelen) Een dag vol avontuur, die we nu om 21.15 uur afsluiten. Doodop liggen we al op bed. De kids slapen al een uur. Misschien dromend over de schilderles die we morgen in het kunstenaarsdorp Ubud gaan krijgen ?