Ons hart gestolen ...!

En wederom een dagtocht in het Kao Sok National Park. Geen straf, kan ik je vertellen. Je kunt er trouwens wel een week mee "vullen", want het park beslaat maar liefst 650 vierkante kilometer. Met een longtailboot over het stuwmeer Chiaw Lan, langs de Ratchabrapa (ook wel Chiew Lan) dam naar de lime-stone pieken van Khlong Kla. Continu schitterende uitzichten. Wij blijken verwende reizigers geworden, geloof ik, want als je eenmaal de pieken van Halong Bay in Vietnam hebt gezien, vallen de lime-stones hier in het niet. Maar het maakt ons niet uit, je hebt immers vele gradaties binnen het "mooi-segment". Super-mooi is wel het feit dat we hier, net als gisteren, geen toeristen tegengekomen zijn. En dat op twee uur rijden van Phuket ..?  We lunchen in een dependance van ons "kamp". Een drijvend kamp, met tien tenten (elk op een eigen ponton) en een restaurantje. Middenop het meer. Wat een bijzonde lokatie. De kinderen plonzen meteen het water in, vanaf een hoge steiger. "Bommetje" en duiken zijn favoriet. Het personeel vindt het geweldig. Dit zien ze niet vaak, want hier komen nauwelijks kleine kinderen. En weer prijzen we de hemel dat Noor zo goed kan zwemmen. Het meer is hier namelijk 45 meter diep ! Tijdens een kajak trip zien we dit keer naast prachtig blauwe ijsvogels, enkele gibbons. Slingerend van tak naar tak, met af en toe een break op een bamboe tak om wat te eten. Een mooi schouwspel, dat nooit gaat vervelen ! Omdat het vandaag weer een lange en vermoeiende dag is geweest, besluiten we dat de kids en ik morgen niet meegaan met de wandeling door het regenwoud. De kids zijn moe en de paadjes zijn glad door de heftige nachtelijke regen. Ik heb in m'n koffieprut gekeken en ... dit vraagt om ongelukken. De vrouwen blijven dus morgenochtend heerlijk bij het zwembad, terwijl Patrick met 2 Denen en 2 gidsen de tocht gaat lopen.  In de namiddag reizen we per minibus naar Phuket, vanwaar we donderdag per vliegtuig doorreizen naar Koh Chang. Een eiland, zo'n 300 kilometer oostwaarts van Bangkok. Helaas het laatste plekje in Thailand, wat we aandoen.  Al hebben we dus nog een thaise bestemming tegoed,Thailand heeft nu al ons hart gestolen !

Zoveel moois ...!

Kan het met zoveel moois om ons heen niet laten om elke dag te schrijven. Vandaag naar Takua Pa. In een open legertruck. Heerlijk uitwaaien, met het zonnetje in je gezicht. Door het berglandschap en het regenwoud van het Khao Sok National Park heen. De olifanten lopen gewoon langs de weg. Op weg naar het land om bomen te gaan sjouwen.  Takua Pa wordt doorkruist door rivieren, zodat we dit gebied per boot verkennen. De dames en ik op het voordek van een speedboat deinend op de golfjes van de brede rivier. Om ons heen alleen vissersboten en mangrove bossen. De hele dag geen toerist gezien, waar maak je dat nog mee in Thailand ? We zijn op weg naar een grotere boot, die op een open plek in een schitterend bergachtig landschap op ons wacht. Die boot heeft kajaks aan boord, zodat we vanaf hier, zelf peddelend, een tochtje door de mangrove kreekjes kunnen maken. Wat een ervaring: Twee aan twee de mangrove in, met alleen het geluid van de vogels en het kabbelende water om je heen. Terug aan boord van de grote boot staat de lunch al op ons te wachten. Geen idee hoe ze het voor elkaar gekregen hebben aan boord,  maar er staat een enorm uitgebreide Thaise rijsttafel klaar. Heerlijk !  Als we met de grote boot iets doorvaren vallen onze ogen van verbazing uit hun kassen. Op een strandje, verscholen tussen de palmbomen, en met uitzicht op de mangrove-bossen en de zee, staan twee parasolletjes met matjes en handdoeken voor ons klaar. Het is zwemtijd ! Daar staan we dan: in een geweldig idyllisch baaitje. Dit is weer een van die onwerkelijke momenten, waarvan we er al veel meegemaakt hebben tijdens onze trip. Honderden krabben snellen om ons heen over het strand. Als je ze nadert, schieten ze snel hun holletje in. De kinderen vermaken zich bijna een uur met het krabben jagen !  Op de terugweg stappen we weer in de speedboat. Deze kleinere boot kan namelijk makkelijker de smalle mangrove-kreekjes in. Onderweg zien we zeker zes slangen, waaronder een gifgroene die z'n naam eer aan doet. Bij een beet, ben je binnen een kwartier dood.  Na ons bericht van gisteren, hebben we al enthousiaste reacties gekregen van mensen die ook zin kregen om deze kant op te komen. Na vandaag zou ik zelfs zeggen: pak morgen je koffers, want het is hier uniek!

Verwilderde dochters ....

Gisteravond laat is onze vertrektijd voor vandaag met een uur vervroegd. 8 uur is 7 uur (in de ochtend) geworden. De unieke ligging van het Centara hotel in z'n eigen baai bij Ao Nang heeft dus voor- en nadelen. Vanwege het lage tij kan de boot vandaag namelijk maar tot ongeveer 7.20 uur uitvaren. Een strakke planning, dus. We hebben ons record " inpakken en wegwezen" weer verbroken. In 45 minuten de laatste spullen inpakken, de hele family aankleden en ontbijten. Het blijkt te kunnen.  Onze volgende stop voor drie nachtjes is een zogenaamde tent. Het enige dat echter nog aan een tent doet denken is het canvas omhulsel. Verder bevat deze tent namelijk een komplete badkamer met douche en toilet (in een stenen aanbouw), een echt bed, en overal sta-hoogte. Ja, er ligt zelfs parket. Toch blijft het leuk dat het omhulsel van canvas is, want alle spannende regenwoud-geluiden dringen nu goed naar binnen door. We zitten immers in het Khao Sok National Park.  Een park dat we vandaag meteen verkend hebben in een kajak. De rivier afzakkend, tussen de karstrotsen door. Puck met papa, en Noor met mij. Zelf peddelen is er niet bij. Daarvoor zit "een mannetje" achterop. Het stuurwerk bij de rotsen en de watervalletjes is echt een vak apart, dus geen overbodige luxe dat daar een ervaren kracht voor aan boord zit. Onderweg zien we slangen in de bomen liggen en hangen en stappen lizards van zeker een meter langs de oevers rond. Ook enkele zeldzame Thaise vogels worden door de gids gespot. Noor speelt in de kajak rustig met een slapende pad, die ze van de gids kreeg. Het ziet er gewoon luguber uit, maar Noor doet werkelijk alsof het haar barbiepop is...?!  Halverwege een stop. De gidsen sprokkelen wat hout, duiken een koffiepotje op uit de kajak en zetten koffie en thee. Uiteraard mag er gezwommen worden, wat de drie dames zich geen twee keer laten zeggen. Maar ... voor Puck en mij is dat niet genoeg. Wij gaan, na het voorbeeld van de gids, als een echte Tarzan via een touw de rivier in. Ik vergat alleen even te zeggen dat je vanaf een boomstam op drie meter hoogte moest vertrekken. Ik heb zowel het lijf, als het lef niet van Tarzan of Jane, want ik heb zeker twee minuten op de boomstam gestaan, voordat ik sprong. Ongelooflijk dat Puck blijkbaar geen angst kent, want zij klom als een ratje omhoog om kaarsrecht op de boomstam te gaan staan,  en .... meteen te springen ! Om vervolgens sneller dan snel de rivier uit te klimmen voor sprong nummer twee. Een tocht per open landrover brengt ons bij de olifanten, waar we vandaag zelf mee aan de slag gaan. Eerst zelf het fruit snijden en daarna voeren. Bananen, komkommer, rietsuiker, ananas en meloen. Vervolgens de indrukwekkende beesten wassen met de schil van een cocosnoot. Met name Noor staat te boenen alsof de komplete laag grijze olifanten-verf eraf moet. Puck is meer van het afsproeien. Duimpje op het uiteinde en met een lekkere harde straal sproeien ! Uiteraard planten we nieuwe rietsuiker, zodat de olifant over drie maanden ook weer wat te eten heeft.  De meiden stappen ook vandaag weer stoer rond alsof ze nooit ergens anders geleefd hebben: Zwemmen in de (bruine) rivier, aan touwen het water in jumpen, spelen met padden, olifanten wassen en voeren. Allemaal leuk !  's avonds slaan we de dansles en de kookles maar even over. Volgens Puck zijn het ook twee onzinnige onderdelen, want dat kunnen we in Nederland ook. Pat vindt het voor mij echter een gemiste kans. Want zeker bij die laatste les had ik nog veel kunnen leren ...?! Ik heb een goed excuus: de  meiden waren na deze intensieve dag doodop, en slapen al. In een tent in het regenwoud laat ik ze absoluut niet alleen.

Snik, snik ... Afscheid van Ao Nang

Laatste dagje Ao Nang. Pat heeft nu al besloten dat we hier ooit terug gaan komen. Altijd een goed teken als je dat gevoel hebt. Een lekker luier dagje aan het strand en zwembad, met als afsluiting een bezoekje aan het echte dorpje Ao Nang. Uiteraard gaat de familie Koning gezellig mee. De 4 vriendinnen zijn namelijk niet van elkaar los te weken. Leuk om te zien dat het zelfs met zulke leeftijdsverschillen (bijna) de hele dag goed gaat. De tweeling is immers al zeven. Het leukste deel van het dorpje Ao Nang bevindt zich op het strand. De mensen leven er gewoon in het zand. Met alles proberen ze geld te verdienen en daar doen wij vrolijk aan mee. Dus: Patrick had een uurtje massage op het strand. Samen met Noor, die wonder boven wonder 60 minuten doodstil bleef liggen. Al dat gefriemel aan haar iele lijfje vond ze heerlijk. In de tussentijd werd Puck's haar ingevlochten. Iets waar ze al vier weken niet van kon slapen. Natuurlijk wilde Noor daarna ook vlechtjes, maar slechts vier. Dat gedoe aan haar hoofd is niets voor Noor. Tenslotte hebben Puck en ik ook nog plaatsgenomen op de matjes voor een massage van een half uur. Voor Puck meer dan genoeg, maar voor mij kan het niet lang genoeg duren ...! Van morgen tot donderdag zitten we in Kao Sok National Park. We hebben geen idee of we daar internet en telefoon hebben. Dus tot maandag, of tot donderdag !

WAUW !!

Vandaag helemaal het wauw-gevoel. Een geweldig dag op Hong island. Onderdeel van het Than Bok Korannee National park. Drie kwartier varen met de longtailboot. Heerlijk 45 minuten uitwaaien in het zonnetje, op de punt van de boot. Genietend van alle karstrotsen die links en rechts als paddenstoelen uit de grond schieten. Wat is dit deel van de Andamanzee mooi. De meiden vermaken zich prima, want hun vriendinnetjes Roos en Amber zijn, samen met hun ouders, mee.  Hong island blijkt een prachtige lagune te bevatten van zo'n twee voetbalvelden groot. Alleen bereikbaar per boot, via een smalle doorgang. Volledig omgeven door hoge karstrotsen. Met het azuurblauwe water en de mangrove bomen als laatste ingredienten is dit een volkomen onwerkelijke plaatje. Als je praat echoot het er zelfs. De vier dames nemen het er in de lagune even van: er wordt wel 100 keer van de boot af gesprongen en gedoken.  Als toetje bezoeken we het rif aan de buitenrand van Hong island. Een snorkel is niet nodig, want de sergeant-majoorvissen (zwart/wit gestreept) en de papegaaivissen zijn dwars door het kristalheldere water heen te zien. Met honderden tegelijk ! De kinderen worden erdoor omringd. Wat is de natuur hier toch mooi. Het tsunami gedenkteken op dit eiland schud ons echter wakker. De ramp van 26 december 2004 heeft ook dit eiland getroffen. In de 30 graden krijgen we gewoon kippenvel bij het bekijken van de foto's. Ook dit is de natuur, helaas.

Krabi

Om 8.30 uur een afspraak met een bootsman van een houten longtail-boot. Het gaat op z'n Thais, dus om 8.45 uur is ie er nog niet. Gelukkig zijn hier altijd behulpzame Thai in de buurt, die dit keer een belletje plegen met de bootsman. Binnen tien minuten staat de kapitein paraat, op de steiger voor ons hotel. We gaan een boottochtje naar railay bay maken, met het strand van Phra Nang als hoogtepunt. Moet het mooiste strand van zuid Thailand zijn. We blijken inmiddels verwend te zijn, want we vinden het strand inderdaad erg mooi (voornamelijk vanwege de karstrotsen die de baai afsluiten), maar of het zich nou het allermooiste strand van zuid Thailand mag noemen, vragen we ons af ..? Ik laat me verleiden door een ouder Australisch echtpaar om via een rotswand en een touw, naar een uitzichtpunt te klimmen. Wat zij kunnen, ..... Maar, ik heb de oude Aussies onderschat. Wat een klim ! Zonder touw kompleet onmogelijk. En met touw .... eigenlijk ook. Niet verwonderlijk dat ik onderweg slechts twee mensen kruis. Op de top inderdaad een mooi uitzicht, maar ik moet toch echt konkluderen dat het de klim niet waard was. In ons gezellige houten bootje terug naar ons hotel voor een duik in het prachtige zwembad. M'n knieën trillen nog van inspanning. Omdat de kindjes hier de hele dag maar bezig zijn, merk ik dat ze 's middags een beetje instorten. Vandaag daarom verplicht een uurtje het bed in. Een perfecte timing, want we zijn nog geen minuut binnen of het begint te hozen, terwijl het opklaart tegen de tijd dat ze weer bij de mensen zijn. De regen kan Pat niet deren, want hij pakt in de tussentijd rustig een kajak en peddelt de baai door, onder de overhangende karstrotsen  door.  In de namiddag wagen we het nogmaals: we lopen de monkey trail. Dit keer zijn we de berg over zonder onverwacht oponthoud. Aan de andere kant van de baai nemen we een taxi naar Krabi. De provincie hoofdstad. Een overzichtelijk, gemoedelijk stadje. We verlekkeren ons bij de mobiele eet-stalletjes van de avondmarkt aan de rivier, en zijn verbaasd over het feit dat het er om 17 uur al zo druk is. Een mix van 90% locals en 10% toeristen. Die laatste groep heeft echt lef om hier te gaan eten. Als de taxi ons afzet op de pier, vanwaar de boot naar ons hotel vertrekt, horen we dat de boot niet uit kan varen, vanwege extreem laag water. Hadden we gisteravond moeten hebben, dacht ik cynisch. Toen we met twee kinderen door het zogenaamde lage water de rots wilden passeren. Tot ieders stomme verbazing stijgt het water ineens in tien minuten zo'n 20 centimeter. Genoeg om uit te kunnen varen, zodat we uiteindelijk sneller dan verwacht ons hotel bereiken.

Apetrots !

Zes uur..... en al wakker. Kan gewoon niet wachten om op het balkon plaats te nemen op onze ligbedjes. De Adaman zee met z'n karstrotsen wordt in een oranje gloed gezet door de opkomende zon. De eerste houten pralen verschijnen aan de horizon, en her en der gooien de vissers hun netten en hengels uit. Een tafereel wat zo lijkt weggelopen uit een romantische film. De rest van de familie ligt nog op 1 oor, alhoewel dat in een ruk over is, als ik een gilletje geef, vanwege het feit dat een aap me plotsklaps gezellig gezelschap komt houden. We waren ervoor gewaarschuwd, maar hadden het niet helemaal serieus genomen. Patrick had nog gekscherend gevraagd of er apen met schoenmaat 47 zijn. Dan zou ie z'n schoenen namelijk uit voorzorg binnen zetten. Met uitzondering van de hondsdolheid, die de apen bij een beet over kunnen brengen, zijn ze niet gevaarlijk. Maar je schrikt je zo op de vroege, stille ochtend wel rot, uiteraard. Omdat ik me gisteravond in een kompleet lege fitness zaal in het zweet heb gewerkt, vind ik dat ik het meer dan uitgebreide ontbijt vanmorgen wel verdiend heb. Zelfs de dames kunnen het vandaag opbrengen om een uur aan de ontbijttafel te zitten. Zoveel lekkers !  De eerste dag in deze adembenemende baai brengen we grotendeels door aan het strand, in de zee, en in het zwembad. De meiden hebben twee Nederlandse meisjes van zeven jaar ontdekt en spelen daar de hele dag mee. Weer vinden we het een wonder hoe Noor mee kan komen met het trio. Ze zwemt en rent net zo hard als de ander drie. Om 16 uur kan het viertal amper afscheid van elkaar nemen. Ze zijn inmiddels immers elkaars "beste vriendinnen", zoals ze zelf zeggen.  Omdat we het gevoel hebben dat we hier minimaal acht dagen, in plaats van de geplande vier,  hadden moeten zijn, wordt het tijd om wat actiefs te gaan doen. We gaan de baai waar het hotel in ligt lopend uit via de zogenaamde monkey trail. Een korte, maar steile wandeling over een slecht pad van het nationale park. We krijgen onderweg meer dan waar voor ons geld. Apen in overvloed. Mooi poserend met de baai van Ao Nang op de achtergrond. Halverwege de berg hebben we een angstig oponthoud, omdat twee apen agressief reageren op de ober van het hotel. Hij loopt slechts vijf meter voor ons. Het duo laat de tanden zien en lijkt aanstalten te maken om hem te bespringen. Blijkbaar weet de ober wat hij moet doen, want hij blijft enkele minuten doodstil staan. De apen op nog geen halve meter van hem verwijderd. Minuten waarin bij mij alleen door m'n hoofd spookt dat het ons niet zal lukken om zo stil te blijven staan. De kids hangen namelijk jengelend aan onze arm: "pap, mam .... waarom staan we hier zo lang. Waarom lopen we niet door ...?" Als uiteindelijk ober nummer twee nietsvermoedend aan komt lopen, springen de twee apen acuut weg. Alsof er niets gebeurd is, vervolgt iedereen z'n weg. Als we de andere kant van de berg en de baai bereikt hebben, en een beetje bekomen zijn van de schrik kunnen we er weer om lachen. Het is allemaal weer goed gegaan ! De kinderen hebben gelukkig niets door gehad van onze angst en vragen alleen aan papa of hij voortaan, net als de obers, ook via een apenpad naar z'n werk gaat.  Met de tuk-tuk naar een lekker restaurantje aan die ander kant van de berg/baai in Ao Nang. Tijdens het toetje begint het te regenen en onweren. Op zich niet zo'n ramp, maar dan zou je niet in ons geweldige hotel moeten zitten. Dat is namelijk alleen per boot of via het apenpad bereikbaar. Dat laatste sluit ik in het donker meteen uit. Zeker na onze ervaringen tijdens de enerverende heenweg. De kans dat de hotelboot bij deze weersomstandigheden gaat is zeer klein, dus besluiten we om de baai lopend door de zee heen te gaan bereiken. Het is immers laag-water. Maar jah, .... laag water voor ons volwassenen betekent tot je middel in het water. De kids zullen dus tot hun nek in het water staan. En dit allemaal in het donker, tijdens bliksem (de regen is inmiddels gestopt). Omdat de donder nog ver weg is, besluiten we te gaan. Schoenen en broek uit, en go ...! Noor en ik voorop. We stappen goed door. Bij elke golf hijs ik haar omhoog, zodat haar gezicht niet nat wordt. Na me slechts een keer gestoten te hebben aan een rots, zijn we in tien minuutjes in de baai van ons hotel. Opgelucht ademhalend concludeer ik dat ik echt bang geweest ben. Inmiddels liggen de kids te slapen. Apetrots hebben we vijf minuten bij hun bed gestaan. Klasse, hoe ze zich zowel over het apenpad begaven als door het water waanden ! 

Dubbele mazzelaars

Ik heb me de afgelopen uren gefocust op de woorden van Yolande, dat het juist ook belangrijk is hoe je met eventuele tegenslagen tijdens zo'n reis om gaat. Ik probeer daarom te blijven geloven dat de koffers inderdaad vandaag in Phuket aankomen, en dat ze ons hotel aan de afgesloten baai bij Krabi weten te vinden. Al is het allemaal onhandig, ... het mag m'n humeur gewoon niet verpesten. Inmiddels wel wat kleine dingetjes gekocht zoals zonnebrand, deo en tandpasta. Maar Noortjes creme en die medicijnen (waarvan ik overigens hoop dat we ze niet nodig gaan hebben) blijven toch aan me knagen.  Ondertussen na een geweldige tocht van twee uurtjes aangekomen in Krabi. Of eigenlijk ao Nang (de baai van Krabi). Hoe is het mogelijk dat we in zo'n korte tijd al zo verliefd zijn geworden op dit deel van Thailand. Soms heb je dat gewoon: dan voelt het goed, is de natuur overweldigend, en klopt alles gewoon. Met een speedboat gaan we naar het hotel, gelegen in de mooiste baai die ik ooit gezien heb. We zijn bofkonten, vinden we. Wat een gave plek ! Hagelwit strand, groen-blauw water en prachtige rotsen die als een flatgebouw uit de zee schieten. Adembenemend ! Als we net op ons terras aan het bijkomen zijn van al dat moois, krijgen we een belletje van de receptie: onze twee koffers zijn in Krabi aangekomen en worden op de eerstvolgende boot naar het hotel gezet. Hoezo mazzel ..??!