Dank !

De koffers geopend, en de licht vochtige inhoud met de geur van een nat herfstbos hebben een rondje wasmachine gedraaid. De paspoorten liggen weer op hun vertrouwde plek, en de post is weggewerkt. Opmerkelijk dat ons dit allemaal in zo'n korte tijd gelukt is, zeker gezien het feit dat ik zelf zo ongeveer uitgeschakeld was. Ik blijk dus toch niet zo onmisbaar te zijn als ik wel 's denk ..!?  Ik belandde namelijk vrijdagmiddag met een snijdende hoofdpijn, vreselijke hoestbuien en ruim 39 graden koorts in m'n bedje. Na een gezellig nachtje, en een moeizame ochtend gaat het inmiddels gelukkig wel weer wat beter. Ook Noor is nog niet helemaal de oude. Ze zit de halve dag op het toilet met buikkrampen. Verder moeten we allemaal ook nog wat wennen aan de Nederlandse tijd. Vannacht om 4 uur zat de hele familie klaarwakker in bed, terwijl de kinderen vanavond juist geen hap meer konden eten vanwege de vermoeidheid.  Ja, ja ... je moet wat overhebben voor een mooie vakantie ..?!  Een vakantie die nog mooier werd door jullie, die meegeleefd hebben via onze weblog of de mail. Want wat vonden we het leuk om jullie reacties uit Nederland (en Frankrijk) te lezen. Daar zaten we dan: meestal met z'n viertjes om de iPad heen gevouwen, kijkend of er iets binnengekomen was. Ook dank aan het vertrek- en ontvangstcomité op Schiphol. Het blijft leuk om uitgezwaaid en ontvangen te worden door je dierbaren. Ingeborg, dank voor je liefdevolle verzorging van onze grote bruine vriend, en het vullen van de ijskast bij thuiskomst. Een zorgzamere zus bestaat niet ! Verder waren we erg blij met de buurtjes, Gerrit en Annie, die op nummer 18 een oogje in het zeil gehouden hebben, en zich om onze boerderij bekommerd hebben. En mede namens de kinderen bedanken we Marcel Telling. Hij heeft uren gewerkt aan de technische kant van onze vakantie. Tig filmpjes voor de kids, muziek voor Pat, en meer dan honderd boeken voor mij, heeft hij op onze iPads gezet. Maar ...niet voor niets, want we hebben er gretig gebruik van gemaakt ! We nemen afscheid van ons weblog. Het "gewone leven" gaat weer beginnen. Een leven, waarin we jullie graag allemaal snel weer "live" zien !  En denk erom: pluk de dag. Jaag je dromen na. En doe het NU !  Lieve groet,  Puck, Noor, Patrick en Roos

Veilig thuis !

En wat hebben we het de afgelopen zes weken geweldig gehad: - Allereerst hebben we enorm genoten van elkaar !: Uniek om zes weken met z'n viertjes als gezin bij elkaar te zijn. Zonder allerlei "stoorzenders" en verplichtingen zoals school, zwemles, huishouden en ander werk. Vooraf was het juist dit onderdeel waar ik een beetje bang voor was geweest. Zes weken met elkaar ...? Zou dat wel goed gaan ? Worden we het niet zat om zeven dagen in de week, 24 uur per dag op elkaars lip te zitten ? Het antwoord is simpel: meestal niet ...!  De kinderen vonden het sowieso geweldig dat we er altijd waren. "Gezellig met z'n viertjes", noemden ze dat. En voor ons gold dat vrijwel ook altijd. Omdat hier alles voor je geregeld wordt (boodschappen, was, koken, afruimen, schoonmaken, enzovoort, enzovoort), is alle tijd die je op een dag hebt "vrij te besteden". De enige verplichting die je af en toe hebt,  is instappen in de minibus of boot voor een excursie. Maar ja, .. dat zijn leuke verplichtingen !  Overall heb je dus ook veel meer tijd voor de meiden (zonder achterhoofd-gezoem van wat er allemaal eigenlijk nog zou moeten gebeuren ...)  Patrick had nog de meeste moeite met het altijd bij elkaar zijn. Misschien wel logisch, want hij is dat thuis het minst gewend van ons vieren. Het was daarom goed dat hij af en toe wat zonder het gezin ging doen, zoals duiken, een jungle tocht lopen een biertje halen of een massage nemen. Verder hebben we tussendoor tijd genoeg gehad voor het lezen van een boek, of om gewoon wat te luieren. De kinderen speelden dan gewoon met elkaar. Erg leuk hoe die twee, dagen samen, konden spelen: op het strand met zandkastelen en gietertjes, of in het zwembad met het opduiken van duikstaven. Maar ook 's avonds na het eten in een restaurantje als papa en mama nog even natafelen: saampies op 1 stoel, kijkend naar de iPad waar meestal een Disney film op draait (we zijn Marcel Telling trouwens eeuwig dankbaar voor de technische ondersteuning van onze vakantie !!)  Altijd een speelkameraadje bij de hand. We hebben ons deze reis gerealiseerd hoe handig, maar bovenal gezellig dat is. Uiteraard werden er af en toe ook rake klappen uitgedeeld. Meestal door Noor. Slaan is helaas vaak haar reactie op een pesterijtje van Puck. Voor onze jongste nog steeds een snellere manier dan een verbale reactie. - Uiteraard hebben we ook genoten van de drie aangedane landen, Hongkong, Indonesië en Thailand: Wat waren we blij met de opbouw van de reis. De lange heen- en terugreis werden prima onderbroken in Hongkong. Een stad die veel indruk op ons heeft gemaakt. De skyline in de avond, de uitstapjes zoals met het trammetje naar "The Peak", de vele prachtige en goed onderhouden parken met de wolkenkrabbers als contrast op de achtergrond, de 800 meter lange openlucht-roltrap als vervoermiddel in een steile wijk, de kabelbaan naar Lan Tau eiland met z'n imposante, kitscherige bronzen Boeddha beeld op de top, en als uitsmijter natuurlijk het duo bezoek aan Hongkong Disney world. Allen even mooi of leuk.  Ook Indonesië is mooi. Zowel Bali als de Gili eilanden (behorende bij Lombok) zijn en blijven de moeite waard. Het is namelijk gelukkig nog steeds grotendeels mogelijk om ver weg te blijven van de toeristische delen op Bali. Ik geloof dat we anders gillend gek geworden zouden zijn. Wat blijven die gifgroene rijstterrassen mooi, en wat is het leuk om een lokale school te bezoeken of een middagje mee te helpen op het land (met de rijst en de os) en wat is het mooi snorkelen en duiken op het eenvoudige, sfeervolle Gili, waar paard en wagen nog steeds het enige vervoersmiddel is. Maar bovenal: wat is het een lief, gastvrij en behulpzaam volk. Ongekend ! Hadden we in Indonesië (achteraf) dingen anders gewild ?: Ja ! .....achteraf hadden we niet perse naar Jimbaran gehoeven. Niet omdat het niet mooi of leuk was, maar meer omdat we achteraf gezien graag wat langer in Thailand hadden gezeten. Ik denk zelfs dat we ons in Thailand de gehele zes weken hadden kunnen vermaken. Maar misschien speelde gewoon het wat slechtere weer in Jimbaran een rol. Van anderhalve dag regen word je nooit vrolijker. En tenslotte Thailand: dat heeft onze verwachtingen ver overtroffen. Misschien was ik te bevooroordeeld. Ik heb namelijk ooit Bangkok bezocht en dat vond  ik toen een vreselijke stad. Druk, lawaaierig en beklemmend warm.  Totaal het tegenovergestelde hebben we ervaren in de drie door ons bezochte Thaise streken. Maar ... ook hier was het opletten geblazen om niet in het Zandvoort of Benidorm van Thailand te belanden.  De rust: het kan dus nog makkelijk in Thailand. Ga ergens de hoek om en je ziet geen toerist meer. Stap in een kajak en peddel naar een van de vele baaitjes of eilandjes zoals net buiten ons hotel in Ao Nang. Strijk tegen de avond, na een heerlijke strand-massage, neer op de plastic stoeltjes van een strandhutje in Ao Nang-dorp voor een cocktail. Vergeet Hung eiland niet te bezoeken, met z'n onwerkelijke mangrove lagune, duizenden vissen en een prachtige baai. Maar .. doe dit vanwege je vele collega's wel 's morgens vroeg.  Ga verder vooral naar het Khao Sok National Park voor een tracking door het regenwoud of een kajak tocht over de Sok rivier. Neem de moeite om een uur in een bus te zitten naar het kompleet uitgestorven stuwmeer of de mangrove bossen aan de westelijke zee.  Als je tot slot de lange reis naar Koh Chang maakt, moeten zeker het olifantenkamp Ban Kwan Chang en de waterval Klong Plu op je lijstje staan. Ook de oostkant van Kho Chang, waar prachtig regenwoud, lieflijke vissersdorpjes en idyllische eilandjes met waspoeder witte baaitjes elkaar afwisselen, mag niet ontbreken op je waslijst. Ongetwijfeld is er op dit eiland nog veel meer leuks en moois te zien, maar voor de tijd dat wij hier waren, was dit gewoon genoeg.  Gelukkig hebben we dat laatste continu tegen onszelf gezegd: "genoeg is genoeg !" Een dagje luieren aan zee of hangen bij een zwembad is immers ook geweldig ! Voor je het weet doe je teveel en zie je niet echt meer wat je ziet. Voor je het weet loop je zes weken te rennen en te vliegen en kom je uiteindelijk afgepeigerd thuis.  Zes weken hebben we genoten van onze onvergetelijke gezinsreis. Een reis die ons altijd bij zal blijven. Herinneringen die ons nooit meer afgepakt worden ! Onze grote droom is de afgelopen periode werkelijkheid geworden. En wat ben ik trots op onze meiden. Gezellig tijdens de vluchten (als er maar een iPad in de buurt was), lol bij alle excursies, makkelijk en lief, onvermoeibaar en vol lef. Geweldig ! Uiteraard was de reis niets waard geweest zonder m'n grote steun en toeverlaat: Patje. Wat hebben we elkaar deze reis vaak vol trots, liefde en dankbaarheid aangekeken. Vele mooie, dierbare momenten hebben zich deze vakantie opgestapeld. Mijn allergrootste dank en waardering gaat tenslotte uit naar m'n vader. De sponsor van deze trip. Ongetwijfeld zou hij gezegd hebben dat het onzinnig is om zo ver weg te gaan als je de Zeeuwse Deltawerken of het Groninger museum nog nooit gezien hebt. Maar toen ik zelf naast m'n kindjes in het vliegtuig zat, begreep ik des te meer wat er achter die woorden zat: liefde, liefde, liefde ! Als ons maar niets overkomt, en als we maar veilig thuis komen.  Pappie, we zijn weer veilig thuis. En wat heb ik veel aan je gedacht.  DANK ! Liefs,  Puck, Noor, Patrick en Roos.

Drie keer raden ...?!

Het laatste vakantiedagje is aangebroken. De kinderen hebben de daginvullling bepaald, en drie keer raden wat we gaan doen ..?!  Inderdaad: Disney Hongkong !  Omdat we zoveel mogelijk van de stad willen zien, reizen we de laatste twee dagen grotendeels per taxi. Toch wat gezelliger dan met de (overigens zeer goed georganiseerde) metro. Binnen 30 minuten staan we voor de net geopende poorten van Disney Hongkong. Het feest kan beginnen !  Omdat we de weg hier inmiddels kennen, kunnen we het vandaag efficient aanpakken. En dat is maar goed ook, want binnen enkele uren stroomt het park vol met vakantie vierende Chinezen. We zijn ongeveer de enige blanken. Wel wat anders dan tijdens ons bezoek in december, toen de mensen uit Europa en Australië  immers ook vakantie hadden. Naast alle Disney figuren zijn wij dus vandaag zelf ook een attractie. De kinderen worden zelfs door de Chinezen op de foto gezet en krijgen snoep aangeboden. Omgekeerd blijven wij de (Hongkong)chinezen maar een apart volk vinden. Welke grote vent van 40 jaar gaat er nu alleen in een vliegende Dombo zitten ? Of welke vrouw van 50 loopt er nu met een enorme Minnie Mouse haarband ? Hier ben je een uitzondering als je niet tot een van die groepen behoort. Lachwekkend gewoon ..!  Om 14 uur houden we het voor gezien. We gaan terug naar het hotel en proberen alvast wat te slapen.  Vanavond nog even "de straat op". Misschien lukt het alsnog om wat souvenirs te kopen. Tot nu toe hebben we nog helemaal niets gekocht. We vinden namelijk alles "goedkope, chinese rommel". Om 21 uur vertrekken we naar het vliegveld, waar ons toestel om 0.30 uur naar Amsterdam zal vertrekken. Wat klinkt die stadsnaam vertrouwt, maar nog oh zo ver weg ...!

Brrrr ......

Een t-shirt met korte mouw, gevolgd door eentje met lange mouwen. Daarover een katoenen trui met kraagje, een vest en een spijkerjack. En tot slot een dik Gant-vest van Patrick. En geloof het of niet: ik heb het nog steeds koud ..?! We zijn, in Hongkong, waar het de laatste jaren nog nooit zo koud is geweest in januari. Ongeveer zeven graden, maar door de snijdende oosten wind, voelt het als min drie. Ondanks de regen, die er ook nog even bij gekomen is, gaan we, met heimwee naar voorafgaande warme weken, op pad.  We nemen de 25 minuten durende kabelbaan naar Lan Tau eiland. Vanuit de cabine hebben we zicht op de luchthaven, de bergen en het meer van Lan Tau, en de boeddha. Op de top van dit eiland bevindt zich namelijk het grootste bronzen Boeddha beeld van de wereld, met daarnaast het Po Lin klooster.  Omdat het Chinees nieuwjaar is, is het druk met lokale mensen op deze heilige plek. De Hongkong-chinezen steken vuurstokjes aan, bidden en wensen. Als enige blanken proberen we, ondanks de kou en regen, mee te doen.  Gelukkig komt mijn wens uit, en wordt het vrij snel daarna droog. We gaan daarom naar het mid-levels district in het noordwesten van Hongkong island, met z'n bijna 800 meter lange roltrappen. Roltrappen, die over de wijken Boho, Soho, Central en Mid-level heen gebouwd zijn. Langs en over winkels, woonhuizen en parkjes. Werkelijk elke centimeter in deze stad is benut. Knap staaltje architectuur.  Tegen de avond kunnen we het zelfs nog opbrengen om over de gezellige, kleurrijke markt van Temple street te slenteren. Zelfs met dit weer wordt daar bij de stalletjes volop buiten gegeten. Honderden Chinezen op een rij.  Doordat we aan het eind van de markt Speedy Conzales als taxichauffeur treffen, belanden we uiteindelijk precies om acht uur op de bovenste verdieping van een hotel aan de boulevard van Victoria Harbour. We kunnen het namelijk niet laten om net als in december nogmaals te kijken naar de spectaculaire lasershow en de skyline van deze geweldige stad !

Laatste dagje Thailand ...!

Vandaag staat er slechts een ding op het programma: Relaxen ! Op het ligbedje aan het strand, in een kajak op zee, op de massage-tafel of aan het zwembad. Een prima tijdsbesteding voor zo'n laatste dagje in Thailand. Morgen staat er namelijk weer een aardige reis voor de deur:  - drie kwartier in de minibus van het hotel naar de pont. - drie kwartier uitwaaien op de pont. - half uurtje in de minibus van de pont naar het vliegveldje van Trat. - inchecken en twee uur hangen, hangen, hangen, voordat het toestel vertrekt. - drie kwartier vliegen van Trat naar Bangkok. - in Bangkok weer twee uur wachten voor de aansluitende vlucht naar Hongkong. - vervolgens twee en een half uur vliegen van Bangkok naar Hongkong. - en tot slot nog een klein uurtje in de taxi van de luchthaven van Hongkong  naar ons hotel, middenin de stad. Maar .... heb geen medelijden met ons. Zeker na zo'n rustdag is het best te doen. Al blijft het natuurlijk (zeker voor de kids) vermoeiend. Wat zullen we trouwens weer moeten wennen in Hongkong: druk en koud (zo'n 15 graden). Maar ...dat mag de pret niet drukken. We gaan van de laatste twee dagen in Hongkong weer wat leuks maken !

De natuur in ...!

Een waardeloze nacht voor Noor. Oorpijn. Meer dan anti-biotica, Sofradex oordruppels en paracetamol kunnen we niet doen. Ze slaapt af en toe een uurtje en wordt dan weer wakker van de pijn. Hartstikke zielig om te zien. Zelf natuurlijk ook niet geslapen, helaas. Vandaag toch maar op excursie naar de olifanten opvang Ban Kwan Chang in het binnenland. Het leuke hier is dat je samen met de olifanten kunt badderen in de rivier en dat je de olifanten in het water, zittend op hun imposante rug mag borstelen. Een taak die door de dames zeer serieus genomen wordt. Een sprong in de poel, vanaf de rug van de olifant wordt door Puck het hoogtepunt van de ochtend genoemd. Een prachtige tocht op de rug van de 10 jarige (en dus erg jonge) WanCha leidt ons vervolgens  door het regenwoud. Het hele binnenland (=regenwoud) van Koh Chang is uitgeroepen tot nationaal park. Vanaf de rug van de olifant begrijpen we ook waarom: kleine beekjes en watervalletjes worden afgewisseld door inmens regenwoud. Her en der een rubber- en bananenplantage. Het laatste deel van de tocht mag Puck helemaal alleen in de nek van de olifant zitten. Op de plek waar normaal gesproken de mahout zit. Voor Noor vinden we het al gewaagd genoeg als ze samen met de mahout op zijn vertrouwde plekje zit. Noor laat het zich geen twee keer zeggen. In no time glijdt ze van de rug naar de nek. Vrolijk lachend zit ze voorop, de olifant in z'n nek kriebelend. Na het voeren van wat bananen vertrekken we naar een idyllisch gelegen visrestaurant aan de Khlong Phlu rivier. Een plekje dat we zonder gids nooit gevonden zouden hebben. Nog steeds verveelt het Thaise eten ons niet. De groene curry en de verschillende vissen die we hier weer krijgen smaken super. De meiden eten er ook goed van, alhoewel Noor in begint te storten. We besluiten hier dan ook dat Noor en ik terug gaan naar ons huisje en dat Pat en Puck samen met de gids de tocht vervolgen naar de Klong Plu waterval.  En dat tochtje blijkt later erg mooi te zijn geweest, heb ik uit de verhalen. Eerst 500 meter over rotsen omhoog klimmen, en dan springen maar. In kristalhelder water, met een waterval die van zo'n 50 meter hoogte neerklettert. Absoluut de moeite van de klim waard !  "Thuis" is Noor intussen na een medicijnrondje binnen drie minuten in slaap gevallen.

Het onbekende oosten van Koh Chang

Na ons eerst met de mini-bus (met gids en chauffeur) door het westelijke, toeristische deel van Koh Chang gewurmd te hebben, weten we niet wat we zien in het oosten van dit eiland. Of beter gezegd: wat we niet zien. Toeristen. Hoe kan het toch dat die alleen in het westelijke Torremolinos deel blijven hangen. Moet je daar zo lang voor vliegen ..?  Het echte Thaise leven trekt hier in het oosten van Koh Chang aan ons voorbij. We bezoeken de chinese tempel, waar iedereen al druk in de weer is met de voorbereidingen voor het chinese nieuwjaar op 24 januari. Een Chinese tempel op een Thais eiland is natuurlijk redelijk apart, maar onder de 1000 families van Koh Chang, bevinden zich zo'n 400 Chinezen.  In het vissersdorp Salakphet zien we de houten vissershuizen op pale en lopen we over een paadje tussen de mangrove bossen door. Ook in dit dorp weer geen toerist te bekennen.  Na het voeren van de vissen in de kweekvijver bij ons lunch-adres, moeten wij als waterliefhebbers natuurlijk ook weer even de zee op. Dit keer brengt een houten speedboot ons naar Laoya eiland, een klein, onbewoond eiland op een kwartiertje varen van Salakphet. We belanden daar in een baai die zo mooi is, dat we geen afscheid kunnen nemen.  Hier besluiten we dan ook dat de geplande halve dagtocht een hele dagtocht gaat worden ...! PS: Met de ziekenboeg gaat het goed. Noor had helaas vannacht wel wat last van haar oor, maar vandaag ging het gelukkig goed met haar en de twee andere kwakkelende dames. We blijven braaf alle medicijnen nemen, en slaan ons ook hier weer doorheen ...!

De medicijntrommel is open ...

Patrick heeft een geweldige ochtend in het regenwoud van het Khao Sok National Park gehad: Op bamboe-vlotten de rivier crossen en via watervallen de berg op klimmen. Kruipen door vleermuis-grotten, met honderden oogjes op je gericht. Zelf een cocosnoot plukken, leeg schrapen en er cocosmelk van maken. Hoofdingredient voor een heerlijke soep in het regenwoud. Mooi om te zien dat je "van huis" ongeveer alleen een pannetje mee hoeft te nemen. De rest is allemaal in de natuur aanwezig: stokjes om de sate aan te rijgen, cocosmelk, bamboe om een drinkbeker van te maken of een bananenblad om van te eten. Achteraf trouwens een goeie keuze om de kinderen niet mee te nemen, want vanwege hun vermoeidheid, de warmte en de gladde en steile paadjes was het voor de meiden niet te doen geweest. De middag en volgende ochtend in Phuket doorgebracht. In de kleine, gezellige Nai Yang baai, net naast het vliegveld. Ik wist niet dat Phuket ook zo gezellig kon zijn. Het echt drukke Phuket schijnt echter pas 20 kilometer verderop te beginnen. Een zware reis naar Kho Chang volgt: 1.5 uur in het vliegtuig van Phuket naar Bangkok en 1.5 uur wachten op de aansluitende vlucht per propeller toestel naar Trat. Een tochtje van 45 minuten. Trat mag zich eigenlijk geen vliegveld noemen. Wat charmant. Een stukje N201 als landingsbaan en tevens startbaan. Een afdakje voor de incheck procedure en eentje voor de koffers. Dat is het. Het Afrika gevoel herleeft. Maar we zijn er helaas nog niet: 20 minuten in de mini-bus, half uurtje op de pont van Trat naar Koh Chang en nog een half uurtje op het eiland in de bus, voor we bij ons hotel zijn. Weer een gezellig charme hotel, zoals ze dat noemen. Kleinschalig en midden in de natuur. Dit keer hebben we twee losse huisjes met een eigen zwembad. In de baai van Kai Bae, aan de rand van het regenwoud. Het hele binnenland van dit eiland bestaat trouwens uit regenwoud. Op Phuket na, is dit overigens het grootste eiland van Thailand, alhoewel het slechts 30 bij 8 kilometer is.  Helaas is de medicijntrommel de afgelopen dagen weer open gegaan. Naast de oorontsteking van Patrick en mijn migraine aan het begin van de reis, noteren we nu de volgende kwaaltjes: Noor: oorontsteking. Daarvoor gebruikt ze Sofradex (steroïd) oordruppels, en helaas een anti-biotica kuur omdat de ontsteking inmiddels te lang aanhoudt. Puck: oorpijn, door een enorme verkoudheid. Voor haar zijn dus de neusdruppels uit de tas gevist. Roos: bovenste luchtweg-infectie, die ook al te lang duurt. De anti- biotica en de Flixotide (luchtweg steroïd) gaan hopelijk uitkomst bieden. De medicijnen nemen "slechts"  30% van mijn koffer- ruimte in, dus toch zonde als je het dan niet gebruikt ..? Het grote voordeel van alle klachten is gelukkig dat niemand er echt ziek van is.  We staan dus ondanks alles weer aan het begin van vier dagen genieten op Koh Chang !