Gisteravond laat is onze vertrektijd voor vandaag met een uur vervroegd. 8 uur is 7 uur (in de ochtend) geworden. De unieke ligging van het Centara hotel in z'n eigen baai bij Ao Nang heeft dus voor- en nadelen. Vanwege het lage tij kan de boot vandaag namelijk maar tot ongeveer 7.20 uur uitvaren. Een strakke planning, dus. We hebben ons record " inpakken en wegwezen" weer verbroken. In 45 minuten de laatste spullen inpakken, de hele family aankleden en ontbijten. Het blijkt te kunnen.  Onze volgende stop voor drie nachtjes is een zogenaamde tent. Het enige dat echter nog aan een tent doet denken is het canvas omhulsel. Verder bevat deze tent namelijk een komplete badkamer met douche en toilet (in een stenen aanbouw), een echt bed, en overal sta-hoogte. Ja, er ligt zelfs parket. Toch blijft het leuk dat het omhulsel van canvas is, want alle spannende regenwoud-geluiden dringen nu goed naar binnen door. We zitten immers in het Khao Sok National Park.  Een park dat we vandaag meteen verkend hebben in een kajak. De rivier afzakkend, tussen de karstrotsen door. Puck met papa, en Noor met mij. Zelf peddelen is er niet bij. Daarvoor zit "een mannetje" achterop. Het stuurwerk bij de rotsen en de watervalletjes is echt een vak apart, dus geen overbodige luxe dat daar een ervaren kracht voor aan boord zit. Onderweg zien we slangen in de bomen liggen en hangen en stappen lizards van zeker een meter langs de oevers rond. Ook enkele zeldzame Thaise vogels worden door de gids gespot. Noor speelt in de kajak rustig met een slapende pad, die ze van de gids kreeg. Het ziet er gewoon luguber uit, maar Noor doet werkelijk alsof het haar barbiepop is...?!  Halverwege een stop. De gidsen sprokkelen wat hout, duiken een koffiepotje op uit de kajak en zetten koffie en thee. Uiteraard mag er gezwommen worden, wat de drie dames zich geen twee keer laten zeggen. Maar ... voor Puck en mij is dat niet genoeg. Wij gaan, na het voorbeeld van de gids, als een echte Tarzan via een touw de rivier in. Ik vergat alleen even te zeggen dat je vanaf een boomstam op drie meter hoogte moest vertrekken. Ik heb zowel het lijf, als het lef niet van Tarzan of Jane, want ik heb zeker twee minuten op de boomstam gestaan, voordat ik sprong. Ongelooflijk dat Puck blijkbaar geen angst kent, want zij klom als een ratje omhoog om kaarsrecht op de boomstam te gaan staan,  en .... meteen te springen ! Om vervolgens sneller dan snel de rivier uit te klimmen voor sprong nummer twee. Een tocht per open landrover brengt ons bij de olifanten, waar we vandaag zelf mee aan de slag gaan. Eerst zelf het fruit snijden en daarna voeren. Bananen, komkommer, rietsuiker, ananas en meloen. Vervolgens de indrukwekkende beesten wassen met de schil van een cocosnoot. Met name Noor staat te boenen alsof de komplete laag grijze olifanten-verf eraf moet. Puck is meer van het afsproeien. Duimpje op het uiteinde en met een lekkere harde straal sproeien ! Uiteraard planten we nieuwe rietsuiker, zodat de olifant over drie maanden ook weer wat te eten heeft.  De meiden stappen ook vandaag weer stoer rond alsof ze nooit ergens anders geleefd hebben: Zwemmen in de (bruine) rivier, aan touwen het water in jumpen, spelen met padden, olifanten wassen en voeren. Allemaal leuk !  's avonds slaan we de dansles en de kookles maar even over. Volgens Puck zijn het ook twee onzinnige onderdelen, want dat kunnen we in Nederland ook. Pat vindt het voor mij echter een gemiste kans. Want zeker bij die laatste les had ik nog veel kunnen leren ...?! Ik heb een goed excuus: de  meiden waren na deze intensieve dag doodop, en slapen al. In een tent in het regenwoud laat ik ze absoluut niet alleen.