Zes uur..... en al wakker. Kan gewoon niet wachten om op het balkon plaats te nemen op onze ligbedjes. De Adaman zee met z'n karstrotsen wordt in een oranje gloed gezet door de opkomende zon. De eerste houten pralen verschijnen aan de horizon, en her en der gooien de vissers hun netten en hengels uit. Een tafereel wat zo lijkt weggelopen uit een romantische film. De rest van de familie ligt nog op 1 oor, alhoewel dat in een ruk over is, als ik een gilletje geef, vanwege het feit dat een aap me plotsklaps gezellig gezelschap komt houden. We waren ervoor gewaarschuwd, maar hadden het niet helemaal serieus genomen. Patrick had nog gekscherend gevraagd of er apen met schoenmaat 47 zijn. Dan zou ie z'n schoenen namelijk uit voorzorg binnen zetten. Met uitzondering van de hondsdolheid, die de apen bij een beet over kunnen brengen, zijn ze niet gevaarlijk. Maar je schrikt je zo op de vroege, stille ochtend wel rot, uiteraard. Omdat ik me gisteravond in een kompleet lege fitness zaal in het zweet heb gewerkt, vind ik dat ik het meer dan uitgebreide ontbijt vanmorgen wel verdiend heb. Zelfs de dames kunnen het vandaag opbrengen om een uur aan de ontbijttafel te zitten. Zoveel lekkers !  De eerste dag in deze adembenemende baai brengen we grotendeels door aan het strand, in de zee, en in het zwembad. De meiden hebben twee Nederlandse meisjes van zeven jaar ontdekt en spelen daar de hele dag mee. Weer vinden we het een wonder hoe Noor mee kan komen met het trio. Ze zwemt en rent net zo hard als de ander drie. Om 16 uur kan het viertal amper afscheid van elkaar nemen. Ze zijn inmiddels immers elkaars "beste vriendinnen", zoals ze zelf zeggen.  Omdat we het gevoel hebben dat we hier minimaal acht dagen, in plaats van de geplande vier,  hadden moeten zijn, wordt het tijd om wat actiefs te gaan doen. We gaan de baai waar het hotel in ligt lopend uit via de zogenaamde monkey trail. Een korte, maar steile wandeling over een slecht pad van het nationale park. We krijgen onderweg meer dan waar voor ons geld. Apen in overvloed. Mooi poserend met de baai van Ao Nang op de achtergrond. Halverwege de berg hebben we een angstig oponthoud, omdat twee apen agressief reageren op de ober van het hotel. Hij loopt slechts vijf meter voor ons. Het duo laat de tanden zien en lijkt aanstalten te maken om hem te bespringen. Blijkbaar weet de ober wat hij moet doen, want hij blijft enkele minuten doodstil staan. De apen op nog geen halve meter van hem verwijderd. Minuten waarin bij mij alleen door m'n hoofd spookt dat het ons niet zal lukken om zo stil te blijven staan. De kids hangen namelijk jengelend aan onze arm: "pap, mam .... waarom staan we hier zo lang. Waarom lopen we niet door ...?" Als uiteindelijk ober nummer twee nietsvermoedend aan komt lopen, springen de twee apen acuut weg. Alsof er niets gebeurd is, vervolgt iedereen z'n weg. Als we de andere kant van de berg en de baai bereikt hebben, en een beetje bekomen zijn van de schrik kunnen we er weer om lachen. Het is allemaal weer goed gegaan ! De kinderen hebben gelukkig niets door gehad van onze angst en vragen alleen aan papa of hij voortaan, net als de obers, ook via een apenpad naar z'n werk gaat.  Met de tuk-tuk naar een lekker restaurantje aan die ander kant van de berg/baai in Ao Nang. Tijdens het toetje begint het te regenen en onweren. Op zich niet zo'n ramp, maar dan zou je niet in ons geweldige hotel moeten zitten. Dat is namelijk alleen per boot of via het apenpad bereikbaar. Dat laatste sluit ik in het donker meteen uit. Zeker na onze ervaringen tijdens de enerverende heenweg. De kans dat de hotelboot bij deze weersomstandigheden gaat is zeer klein, dus besluiten we om de baai lopend door de zee heen te gaan bereiken. Het is immers laag-water. Maar jah, .... laag water voor ons volwassenen betekent tot je middel in het water. De kids zullen dus tot hun nek in het water staan. En dit allemaal in het donker, tijdens bliksem (de regen is inmiddels gestopt). Omdat de donder nog ver weg is, besluiten we te gaan. Schoenen en broek uit, en go ...! Noor en ik voorop. We stappen goed door. Bij elke golf hijs ik haar omhoog, zodat haar gezicht niet nat wordt. Na me slechts een keer gestoten te hebben aan een rots, zijn we in tien minuutjes in de baai van ons hotel. Opgelucht ademhalend concludeer ik dat ik echt bang geweest ben. Inmiddels liggen de kids te slapen. Apetrots hebben we vijf minuten bij hun bed gestaan. Klasse, hoe ze zich zowel over het apenpad begaven als door het water waanden !