Om 8.30 uur een afspraak met een bootsman van een houten longtail-boot. Het gaat op z'n Thais, dus om 8.45 uur is ie er nog niet. Gelukkig zijn hier altijd behulpzame Thai in de buurt, die dit keer een belletje plegen met de bootsman. Binnen tien minuten staat de kapitein paraat, op de steiger voor ons hotel. We gaan een boottochtje naar railay bay maken, met het strand van Phra Nang als hoogtepunt. Moet het mooiste strand van zuid Thailand zijn. We blijken inmiddels verwend te zijn, want we vinden het strand inderdaad erg mooi (voornamelijk vanwege de karstrotsen die de baai afsluiten), maar of het zich nou het allermooiste strand van zuid Thailand mag noemen, vragen we ons af ..? Ik laat me verleiden door een ouder Australisch echtpaar om via een rotswand en een touw, naar een uitzichtpunt te klimmen. Wat zij kunnen, ..... Maar, ik heb de oude Aussies onderschat. Wat een klim ! Zonder touw kompleet onmogelijk. En met touw .... eigenlijk ook. Niet verwonderlijk dat ik onderweg slechts twee mensen kruis. Op de top inderdaad een mooi uitzicht, maar ik moet toch echt konkluderen dat het de klim niet waard was. In ons gezellige houten bootje terug naar ons hotel voor een duik in het prachtige zwembad. M'n knieën trillen nog van inspanning. Omdat de kindjes hier de hele dag maar bezig zijn, merk ik dat ze 's middags een beetje instorten. Vandaag daarom verplicht een uurtje het bed in. Een perfecte timing, want we zijn nog geen minuut binnen of het begint te hozen, terwijl het opklaart tegen de tijd dat ze weer bij de mensen zijn. De regen kan Pat niet deren, want hij pakt in de tussentijd rustig een kajak en peddelt de baai door, onder de overhangende karstrotsen  door.  In de namiddag wagen we het nogmaals: we lopen de monkey trail. Dit keer zijn we de berg over zonder onverwacht oponthoud. Aan de andere kant van de baai nemen we een taxi naar Krabi. De provincie hoofdstad. Een overzichtelijk, gemoedelijk stadje. We verlekkeren ons bij de mobiele eet-stalletjes van de avondmarkt aan de rivier, en zijn verbaasd over het feit dat het er om 17 uur al zo druk is. Een mix van 90% locals en 10% toeristen. Die laatste groep heeft echt lef om hier te gaan eten. Als de taxi ons afzet op de pier, vanwaar de boot naar ons hotel vertrekt, horen we dat de boot niet uit kan varen, vanwege extreem laag water. Hadden we gisteravond moeten hebben, dacht ik cynisch. Toen we met twee kinderen door het zogenaamde lage water de rots wilden passeren. Tot ieders stomme verbazing stijgt het water ineens in tien minuten zo'n 20 centimeter. Genoeg om uit te kunnen varen, zodat we uiteindelijk sneller dan verwacht ons hotel bereiken.