Na ons eerst met de mini-bus (met gids en chauffeur) door het westelijke, toeristische deel van Koh Chang gewurmd te hebben, weten we niet wat we zien in het oosten van dit eiland. Of beter gezegd: wat we niet zien. Toeristen. Hoe kan het toch dat die alleen in het westelijke Torremolinos deel blijven hangen. Moet je daar zo lang voor vliegen ..?  Het echte Thaise leven trekt hier in het oosten van Koh Chang aan ons voorbij. We bezoeken de chinese tempel, waar iedereen al druk in de weer is met de voorbereidingen voor het chinese nieuwjaar op 24 januari. Een Chinese tempel op een Thais eiland is natuurlijk redelijk apart, maar onder de 1000 families van Koh Chang, bevinden zich zo'n 400 Chinezen.  In het vissersdorp Salakphet zien we de houten vissershuizen op pale en lopen we over een paadje tussen de mangrove bossen door. Ook in dit dorp weer geen toerist te bekennen.  Na het voeren van de vissen in de kweekvijver bij ons lunch-adres, moeten wij als waterliefhebbers natuurlijk ook weer even de zee op. Dit keer brengt een houten speedboot ons naar Laoya eiland, een klein, onbewoond eiland op een kwartiertje varen van Salakphet. We belanden daar in een baai die zo mooi is, dat we geen afscheid kunnen nemen.  Hier besluiten we dan ook dat de geplande halve dagtocht een hele dagtocht gaat worden ...! PS: Met de ziekenboeg gaat het goed. Noor had helaas vannacht wel wat last van haar oor, maar vandaag ging het gelukkig goed met haar en de twee andere kwakkelende dames. We blijven braaf alle medicijnen nemen, en slaan ons ook hier weer doorheen ...!