Een waardeloze nacht voor Noor. Oorpijn. Meer dan anti-biotica, Sofradex oordruppels en paracetamol kunnen we niet doen. Ze slaapt af en toe een uurtje en wordt dan weer wakker van de pijn. Hartstikke zielig om te zien. Zelf natuurlijk ook niet geslapen, helaas. Vandaag toch maar op excursie naar de olifanten opvang Ban Kwan Chang in het binnenland. Het leuke hier is dat je samen met de olifanten kunt badderen in de rivier en dat je de olifanten in het water, zittend op hun imposante rug mag borstelen. Een taak die door de dames zeer serieus genomen wordt. Een sprong in de poel, vanaf de rug van de olifant wordt door Puck het hoogtepunt van de ochtend genoemd. Een prachtige tocht op de rug van de 10 jarige (en dus erg jonge) WanCha leidt ons vervolgens  door het regenwoud. Het hele binnenland (=regenwoud) van Koh Chang is uitgeroepen tot nationaal park. Vanaf de rug van de olifant begrijpen we ook waarom: kleine beekjes en watervalletjes worden afgewisseld door inmens regenwoud. Her en der een rubber- en bananenplantage. Het laatste deel van de tocht mag Puck helemaal alleen in de nek van de olifant zitten. Op de plek waar normaal gesproken de mahout zit. Voor Noor vinden we het al gewaagd genoeg als ze samen met de mahout op zijn vertrouwde plekje zit. Noor laat het zich geen twee keer zeggen. In no time glijdt ze van de rug naar de nek. Vrolijk lachend zit ze voorop, de olifant in z'n nek kriebelend. Na het voeren van wat bananen vertrekken we naar een idyllisch gelegen visrestaurant aan de Khlong Phlu rivier. Een plekje dat we zonder gids nooit gevonden zouden hebben. Nog steeds verveelt het Thaise eten ons niet. De groene curry en de verschillende vissen die we hier weer krijgen smaken super. De meiden eten er ook goed van, alhoewel Noor in begint te storten. We besluiten hier dan ook dat Noor en ik terug gaan naar ons huisje en dat Pat en Puck samen met de gids de tocht vervolgen naar de Klong Plu waterval.  En dat tochtje blijkt later erg mooi te zijn geweest, heb ik uit de verhalen. Eerst 500 meter over rotsen omhoog klimmen, en dan springen maar. In kristalhelder water, met een waterval die van zo'n 50 meter hoogte neerklettert. Absoluut de moeite van de klim waard !  "Thuis" is Noor intussen na een medicijnrondje binnen drie minuten in slaap gevallen.