Vanochtend heeft de paniek toegeslagen .... Hoe gaan we ooit weer wennen aan het leven in Nederland ? We zijn pas ruim 1 week weg, en hebben dat gevoel nu al overduidelijk. Wakker worden van het geruis van de zee en de palmbomen,  ontbijt op het strand van gili-eiland met uitzicht op de vissers die terugkeren van hun ochtendvangst ( met Lombok als een soort schilderij op de achtergrond), zo van tafel weg kunnen lopen zonder af te ruimen, geen "gehaast" met kinderen die op tijd op school moeten zijn en ineens niet willen eten, enz, enz.  Om geen open eindjes te laten ontstaan, even een update over het einde van Nusa dua (vorige verhaal): inderdaad .... De kids vonden de kinderclub helemaal geweldig. Ze hebben koekjes gebakken, kerstkaarten gemaakt, film gekeken, friet, popcorn en ijs gegeten. Kortom: ze wilden eigenlijk de dag erna er weer heen (maar dat vonden wij niet zo gezellig) En de golf, .. Dat was adembenemend. Zo'n mooie baan: uiteraard groener dan groen, gelegen tussen de rijst-terrassen en de zee. We moesten erg wennen aan de 2 caddy's die we meekregen, maar we zijn het maar gaan zien als 2 golfleraren, want ze konden perfecte aanwijzingen geven. En dat hadden we allebei wel nodig ..! Onderweg bij een korte hole ( par 3) zat een oud Balinees mannetje onder een boom. Hij verkocht (gevonden) golfballetjes. Helaas hadden we die echt niet nodig. Toen we hem wat koud drinken aanboden ( want uiteraard had de caddy onze golfcar daarmee gevuld ..?!) wist ie niet hoe ie kijken moest. Vol ongeloof. Later vertelde onze caddy dat de bejaarde man vertelde dat hij in al die 17 jaar (!!) dat hij dagelijks bij die hole zat nog nooit wat drinken aangeboden had gekregen. We keken elkaar aan, en schaamden ons werkelijk dood voor onze collega toeristen.  Op weg naar Gili: Om 6 uur op pad naar Gili.  Een eilandje voor de kust van Lombok. Een bijzonder eiland, want het enige vervoermiddel is de fiets of de paard en wagen. Nou, jah .. Wagen ?! Een karretje met 2 wielen. Maar het feit dat je geen brommers, scooters of auto's hoort, geeft wel een bijzondere sfeer aan het eiland. Af en toe hoor je alleen een motor van een vissersbootje. Het eiland is klein. In 45 minuten ben je met paard en wagen (in draf) helemaal rond. De helft van het eiland wordt ingenomen door de toeristen, maar gelukkig is de andere helft nog ongerept. Dat deel hebben we gisteravond dan ook met ons karretje bezocht. Uiteraard moesten we overal weer op de foto en wilde iedereen Engels met ons oefenen.  Er is op het eiland alleen zout water. Ook uit de douche. Je kunt je daarna wel met gewoon water mandiën ( afspoelen met een grote schep fris water uit een bak). Al dat zout is even wennen, maar dat gaat snel ! Ook hier vermaken de kids zich erg op het strand en in het zwembad. Af en toe delen ze wat ballonnen uit aan de lokale kindjes, maar ze blijven dan toch een beetje verlegen. Puck heeft gisteravond in de hoofdstraat ( een zandpad, waar de paarden doorheen lopen) met haar voeten in een bak met water gezeten, waarbij tientallen visjes aan je benen knagen. Het geeft een beetje kriebelend gevoel. Het is de moderne Spa van het eiland, zoals ook in de amsterdamse beethovenstraat. Puck had dat al 1.5 dag gezien, en ze wilde het zo graag proberen. Noor heeft alleen haar teen erin gedoopt en vond het maar niets. Doodeng ! Als vanmiddag de wind af gaat nemen mag Puck mee snorkelen met de duikboot. Patrick heeft gisteren al een hele mooie duik gemaakt, waarbij hij reuze schildpadden en lion vissen gezien heeft. 1 op 1 met de Duitse duikinstructeur, want het was lekker rustig. Was voor Pat zelf ook wel even handig, want hij heeft zijn laatste duik ongeveer 4 jaar geleden gemaakt.  Puck kan mee, omdat het rustig is en omdat de duikspots op maximaal 15 minuten varen liggen. Met zwemvest en een complete snorkeluitrustig gaat ze samen met mij snorkelen. Noor blijft dan even alleen op de boot. Zij mag ook, maar ze wil niet. Misschien bedenkt ze zich nog, maar tot nu toe blijkt Noor niet zoveel zin te hebben in dingen die nieuw zijn en dus eng lijken. Niets voor haar, eigenlijk. We laten het maar zo, en pushen niets. Verder gelukkig nog geen rare dingen. Niemand ziek, en alles loopt nog gesmeerd. Er zijn hier genoeg tempels om te bidden dat het allemaal maar zo mag blijven ! Nog een kleine 2 dagen op Gili en dan weer met dezelfde 900 pk boot terug naar Bali. 55 kilomtere, maar met die boot een tochtje van slechts 70 minuten. Lieve groet vanuit Gili !